“БЕЗ ПРОГОНСТВО, КОЈ СУМ ЈАС”
Тези за симпозиумот на “Струшките вечери на поезијата” 2007

• Егзилот како егзистенцијален перформатив и фундаментална човекова ситуација – егзилот како теолошка/политичко-историска зададеност и егзилот како онтолошка, индивидуално-креативна фигура
• Прогонството како единствена трајна сигнатура на идентитетот, како conditio sine qua non, како ултимативна егзистенцијална и поетолошка определба, како расчекор меѓу “корените” (фиксното) и “потеклото”(подвижното)
• Домовноста, припадноста, роднокрајноста – и обратно - загубата на татковина, егзилијарноста, селидбеноста, умножувањето на татковините како книжевни топоси и метафори. Поетски номадизам.
• Прогонственото поместување на домот-место (меѓу бездомност, невдоменост и повеќедомност) и онтологијата на без-месноста (“овде, во ова не-тука и не-таму јас сум слободен”- Махмуд Дарвиш)
• Екс-територијалност и политропичност – отаде “принципот” на приземн(ет)иот идентитет
• Дијаспорични идентитети, литератури и култури - Македонија и Палестина – гласови на прогонството
• Поетолошкото значење на егзилот за литературата: инкорпорирање на прогонственоста во индивидуалната поетика на авторот
• Дали и колку прогонството содржи сопствена реторика и претпочитан жанр?
• “ Да се биде мигрант- во движење, во превод, во другост – е состојба на една поетика, етика и политика.” (Армандо Њиши)