Воздух

Природно ноќ е.
Под превртениот леут
Со една жица си одам по својот пат
Што има чуден звук.

Наваму прашина, натаму прашина.
Наслушнувам на обете страни
Но право продолжувам.
Си спомнувам на лисјето што пресуда чека
И потоа зима.

Си спомнувам на дождот со бовче од патишта.
Дождот што сите свои патишта ги врви. Никаде.

И млад и стар, каков што сум,

Заборавам на утре, слепец.
Заборавам на животот меѓу погребаните прозорци.
На очите во завесите.
Ѕидот
Расте низ смил.
Заборавам на тишината,
Сопственик на насмевката.

Ова мора да е тоа што сакав да го чинам,
Залидан ноќе меѓу две пустини,
Со песна.