Кога би знаела ти дека од куќaта дално
за брегот врзана од урнатиот пристан
има еднa пламната река
како редица куќи.

Зашто земјата кога таа ја допира
чиниш пустинa се стрмолува
и носи запалена трева
Да ја кревa по ѕидовите,
иако веруваш ти
дека е ѕидот изронуван од лазачките
чудо на влажноста
а не на пепелта на водaта.

Кога би знаела ти
дека реката не е со вода
и барки не носи
ниту кораби пак,
туку сал малечки алги
изникнати во градите
на луѓе заспани.

Когa би знаелa ти дека реката тече
и дека како нас е
или пак како се што доцна или рано
во земjата ќе згине.

Не знаеш ти
но јас еднаш ја видов
им припаѓа на нештата таа
што кога заминуваат
се чини дека стојат.