Тема: „Куќа / Праг“ (превземи)

Тези:

• Да се има куќа значи да се има адреса, а адресата е референца за постоењето на една единка. Затоа: “Да се биде значи да се има адреса.”
• Куќата (домот) како егзистенцијална потреба и како симболичен глад за идентитет.
• Археологијата на куќата (визбата, подовите, собите, таванот, покривот...) ја отсликуваат физиологијата на личноста (пр. визбата и таванот можат да се разберат како неговата/нејзината потсвест, итн.)
• Деперсонализацијата на домот води кон неповратно исчезнување на куќата и нејзиниот автентичена нарација.
• Бездомноста на една личност води кон “бездомност” на народите, нациите, земјите, идеолошките системи, вредности, итн.
• Бездомноста како негација на домот и како изјава на слободната волја на избор: “Целиот свет ми е дом.”
• Домот и детството честопати се едно до друго во нашата свест. Тие формираат хронотоп кој идилично упатува на изгубениот рај и така нуди богат креативен потенцијал.
• Прагот во себе ја содржи поетиката на границата. Тоа е симболична пречка за влезот, но и за излезот.
• Прагот како извор на “удобност”, но исто и како наметнато ограничување на слободата на движење: поимот на “куќен притвор” .
• Дијаспората како сурогат за домот.
• Номадизмот, раселување и глобализацијата.
• Домот како opera aperta: недовршен, недостапен и непроценлив доживотен проект.

Учесниците слободно можат да ја прошират оваа листа на тези со свои сознанија и аспекти во врска со темата.

Текстови од симпозиумот:

Лидија Димковска

Роберт Алаѓозовски